Een CBD-labrapport (COA) lezen in vijf stappen

Een labrapport — een certificaat van analyse, of COA — is het document waarin een labo vastlegt wat het gemeten heeft in een staal van één bepaalde batch. Het is de enige manier om, zonder scheikundige te zijn, na te gaan of het etiket de waarheid zegt.

Je leest het in vijf stappen, van de eenvoudigste naar de meest technische. De eerste twee vertellen je of het document bij jouw product hoort; de laatste drie wat erin zit. Op de pagina Labrapporten zie je hoe wij het rapport van elke batch behandelen.

Zoek het batchnummer op het rapport en vergelijk het met het nummer op de fles of de doos. Het moet identiek zijn. Een rapport „voor het product” in het algemeen, zonder batch, bewijst niets over de fles in je hand.

Kijk daarna naar de datum van de analyse: die hoort dicht bij de productiedatum van de batch te liggen. Een rapport van een paar jaar oud naast een vers product hoort vrijwel zeker bij een andere batch.

Komt het batchnummer niet overeen, dan is het rapport niet voor jouw product. Vraag de winkel het rapport van de batch die op de verpakking staat.

Het rapport moet de naam en het adres van het labo tonen, de gebruikte methode — meestal chromatografie, HPLC of GC — en de handtekening van wie verantwoordelijk is voor de resultaten. Een document zonder identificeerbaar labo is gewoon een tabel.

Het is belangrijk dat het labo onafhankelijk is van de fabrikant en idealiter geaccrediteerd volgens ISO/IEC 17025 voor de betrokken methodes. In België verleent BELAC de accreditatie, in andere landen de overeenkomstige nationale instantie; het accreditatienummer staat meestal in de hoofding van het rapport.

Het labo geeft het resultaat meestal als percentage of in mg/g, het etiket als percentage of in milligram per fles. 1 % is 10 mg/g, dus een olie van 10 % hoort op het rapport rond 100 mg/g te staan.

Een klein verschil is normaal: de gebruikelijke tolerantie is ±10 %, dus een olie van 10 % is in orde tussen 9 en 11 %. Naast CBD zie je andere lijnen — CBDA, CBG, CBN, CBC. Ze tonen wat voor extract je hebt: bij een isolaat zijn ze allemaal niet gedetecteerd, bij full spectrum verschijnen kleine waarden. Het artikel over full spectrum, broad spectrum en isolaat legt het verschil uit.

Zoek de lijn Δ9-THC (delta-9-THC) en, als die er is, THCA — de zuurvorm, die bij verhitting THC wordt. Sommige labo’s geven ook een „totaal THC”, berekend als Δ9-THC + 0,877 × THCA. Het beste resultaat is „ND” — niet gedetecteerd.

In België valt cannabis pas onder de drugregels boven 0,3 % THC (KB van 6 september 2017), maar die grens gaat over de plant, niet over de olie; voor voeding gelden veel lagere grenzen (FOD Volksgezondheid), en voor een afgewerkte olie of crème vonden we geen aparte cijfergrens. Zoek dus bij een product dat als THC-vrij verkocht wordt naar „ND” of „<LOQ”; bij full spectrum naar een kleine waarde, duidelijk als getal geschreven.

Een volledig rapport stopt niet bij de cannabinoïden. Hennep neemt op wat hij in de bodem vindt, en extractie kan sporen van oplosmiddel achterlaten, dus het labo zoekt ook naar verontreinigingen. Elke lijn heeft een gemeten waarde en de grens waartegen ze vergeleken werd.

De grenzen hangen af van de productcategorie. Voor voeding gelden de Europese maxima voor verontreinigingen (Verordening (EU) 2023/915) en pesticideresiduen (Verordening (EG) nr. 396/2005); in cosmetica zijn zware metalen verboden stoffen, en technisch onvermijdbare sporen worden alleen getolereerd als het product veilig blijft (Verordening (EG) nr. 1223/2009, art. 17).

• Zware metalen — lood, cadmium, kwik, arseen.
• Pesticideresiduen.
• Restoplosmiddelen van de extractie, bijvoorbeeld ethanol.
• Microbiologie en mycotoxinen — vooral bij voedingsproducten.

Rapporten zijn meestal in het Engels. Dit betekenen de meest voorkomende afkortingen.